John van Ierland

WOORDMAGIE

Afgelopen week mocht ik herontdekken dat geluk in de kleinste details zit, een schouderklopje, een knipoogje, een etentje met het gezin of een dochter die haar eerste huiskamerconcert op haar altsax geeft. Vroeger wilde ik zo graag een muziekinstrument spelen, had er alleen geen geduld voor om het mezelf aan te leren. Ik had de mooiste Jazz-gitaren, zelfs nog een exemplaar van Cuby + Blizzards gitarist Eelco Gelling die nog steeds in de hoek van mijn kantoor staat te pronken. Doch echt goed spelen zat er niet in, ik was zo iemand als uit ‘This is England’ van The Clash: ‘I got my motorcycle jacket but I’m walking all the time.’

We hebben thuis een piano staan, maar daar maakt niemand gebruik van, de oudste twee kijken niet naar muziek om, ze luisteren er gelukkig wel naar. Mijn jongste dochter Britt, is van een ander slag, zij volgt muziekles, is door de ‘blokfluit’ heen gekomen en staat, om de dag, trots op haar altsax te oefenen. Ik kan daar dan zo van genieten, kijkend en luisterend ondanks een regelmatige (wat steeds minder wordt) valse noot. En afgelopen dinsdag op de verjaardag van mijn vrouw stond ze al klaar met haar ‘lang zal ze leven’ en voor de visite een miniconcert van vijf nummers; het was als een lief kusje. Het doet me denken aan een verhaal dat ik ooit schreef, en weer weten wat Geluk is.

 

De bouw van de molen was nog maar net voltrokken of de molenaar met zijn familie nam er zijn intrek in. De man had nog geen naam bedacht voor de molen dat was iets van later zorg. Er moest gewerkt worden, hij en zijn gezin moesten leven. De watermolen was gebouwd voor het vollen en vervilten van laken stoffen. En soms moesten die stoffen ingepakt worden, zeker voor de voorname gasten. De molenaar had daarom een stapeltje van het duurste pakpapier. De man werkte hard en had voor de kerst een boom gehaald uit het bos welke stond te pronken in het ‘voor’ van de molen. Met moeite had hij wat opzij kunnen leggen om het een en ander aan pakjes voor zijn gezin te kopen, voor zijn vrouw en dochtertje van drie jaar.

Het meisje zag het aan en volgde het voorbeeld van haar vader, ze pakte wat van het dure papier en maakte er een keurig doosje van en plaatste het onder de kerstboom. De molenaar zag het toen het ‘leed’ al was geschied. Hij strafte zijn dochtertje voor het overbodig gebruik  van het mooie papier. Geld was er niet en hij kon het niet verdragen dat zij dit dure papier gebruikte om een cadeautje in te pakken en onder de kerstboom te leggen. De volgende morgen, tijdens eerste kerstdag, bracht het dochtertje het mooie cadeautje naar haar vader.

“Hier, papa, voor jou.”

 

Met stomheid geslagen en aangegrepen door het voorval, betreurde de vader zijn sterke reactie van de dag tevoren. Het dochtertje aanvaarde zijn excuses maar al te graag. Hij opende de doos, maar ontdekte dat er in de doos helemaal niets zat. Hij schreeuwde weer naar haar.

“Weet je dan niet dat het heel wreed is om iemand een leeg cadeau te geven, er moet altijd iets in de doos zitten!”

Het meisje kreeg tranen in de ogen en zei:

“Maar papa, de doos is niet leeg, ik heb haar gevuld met kusjes, enkel voor jou!”

De vader was volledig van de kaart en omarmde zijn dochtertje, hopend dat zij hem ooit zijn opwindende respons zou kunnen vergeven.

Enige tijd later werd het meisje door een ziekte getroffen en overleed. De molenaar was ten einde raad en opende de doos om daar enkele kusjes van zijn dochtertje uit te halen. De doos heeft hij nooit weer weggedaan, hij hield het dicht bij zich. En elke keer dat het verdriet de overhand nam, pakte hij de doos en nam er een verbeelde kus uit en herinnerde zich de liefde die zijn dochtertje in het cadeau had gestoken. Geld speelde voor hem geen rol meer, zijn enige bezit was de herinnering aan de liefde van zijn dochter. Het was zijn enige fortuin. Hij noemde de molen daarom ‘Het Fortuin’ naar de liefde van zijn dochter.

Ik laat het zover niet komen en geniet van de letterlijke en figuurlijke kusjes van mijn kinderen; zij zijn mijn fortuin.

 

John van Ierland, 17 oktober 2013

 

 

 

 

Mijn fortuin...

 

Terug naar overzicht verhalen

Copyright Woordmagie 2017