Een passage uit het boek 'de Speer van Rijsbergen' dat 26 november gepresenteerd gaat worden. Een roman over wielrennen en gebaseerd op het roerige wielerleven van Johan van der Velde. Intekenen voor het boek is al mogelijk, kaarten bestellen voor het theater (boekpresentatie) is ook mogelijk. Grote kampioenen maken hun opwachting.

Link naar de pagina Speer van Rijsbergen.


Uiteindelijk blijkt de tactiek van Jan Raas prima te hebben gewerkt. In de laatste tien kilometer heeft de ploeg meer dan een minuut goed gemaakt op het team van IJsboerke, dat ver is weggezakt. Ook Hinault heeft tijd verloren, op hem heeft Joop twee minuten goedgemaakt. Het is precies zoals het meesterbrein uit Zeeland het heeft uitgelegd op die avond in zijn hotelkamer. De Franse favoriet kon zijn ploeg in het tweede deel van de tijdrit niet meer steunen door een opspelende knie, hij had te veel gegeven. In de volgende etappes is het met Hinault niet beter gegaan. Op de vooravond van het bedwingen van de cols in de Pyreneeën, stapt hij als een gewond roofdier via de achterdeur uit de Tour de France. De Bretonse beul voelt zich vernederd door de bedreigende superioriteit van de Raleighploeg, maar vooral door zijn eigen lichaam dat hem in de steek heeft gelaten. Jarenlang heeft hij hautain een onmogelijk grote versnelling rondgedraaid maar is zichzelf tegengekomen. Terwijl de kille regen druilde alsof het maart was en hij de eerste vernietigende klap wilde uitdelen aan Joop bleek de knie van de alleskunner niet bestand tegen de enorme inspanning en de kou. Langzaam zagen de mannen van Raleigh, na de ploegentijdrit, de arrogante glimlach veranderen in een strakke pokerface die de pijn maskeerde. Hinault leed, Frankrijk leed met hem mee en de mannen van Raleigh kregen steeds meer schik en vielen als hongerige wolven aan. De Fransman mocht zich zelfs, wat geen enkele andere renner ooit werd toegestaan, cortisone injecties laten toedienen om de ontsteking te bestrijden. Hij wankelde en vanavond is hij omgevallen. Moegestreden is hij zijn hel op wielen ontvlucht.

In het hotel van Raleigh is het opgeven met gejuich ontvangen, ze hebben het hem moeilijk gemaakt, te moeilijk zo blijkt. Gerrie Knetemann staat op van zijn stoel en heft het glas:

“De koning is dood, lang leve Joop!”


John van Ierland, 27 september 2015

verhalen