Mijn 35e boek is gelanceerd, wellicht tijd voor een blog, tijd om dat te delen want het einde is nog lang niet in zicht, integendeel… het gaat erop lijken dat ik waarheid proef in de uitspraak van Klaas Knot, president van de Nederlandsche Bank: “Ik ben redelijk optimistisch, ik denk dat we nu uit de recessie zijn.”

Hij praat natuurlijk over de economie en ik plaats die recessie langs een andere meetlat, die van de auteur. In dat metier beweeg ik me immers het grootste gedeelte van mijn werkzame week. Al is bewegen niet het juiste woord, voornamelijk doe ik het zittend, ook al schrijf ik veel over sport.


Misschien komt mijn recessiebevinding wel door dat ene boek, misschien door jaren van zaaien en dan ineens – nu – kan ik gaan oogsten. Waar het precies door komt kan ik niet vaststellen, dat het komt wel. Met de biografie van Mathieu Hermans heb ik een definitieve stap weten te zetten in de wereld van het wielrennen. Van jongs af zat de droom er al in: mijn hobby combineren met mijn passie; schrijven en fietsen. In al die jaren heb ik menig journalist benijd die het voorrecht had voor een korte tijd in het wiel van een legendarische wielrenner te mogen leven. Verslag te mogen doen van diens heroïsche koers, tactiek, te slechten stijgingspercentages, gestoken tandwielen, bergen van wind, macht, kracht, moraal en overwinning. Teksten van dit soort mannen hebben mijn jeugd gekleurd en hebben mijn liefde voor het wielrennen meer dan verstevigd. Ik ging de koers en de renner anders zien, zag uitschieters, zag panache, zag sterren en beleefde spanning. Hoe mooi zou het zijn om mettertijd zelf lezers met de pen of met de microfoon boodschappen met werkwoorden en superlatieven uit de koers over te brengen. Als je die passie, die ‘drive’ maar vaak genoeg oprecht etaleert, zaait, dan zal je ongetwijfeld een keer mogen oogsten. Dit boek heeft mijn recessie weggenomen en me naar het veld (parkoers) gevoerd waar ik in al die jaren kleine scheutjes in de grond heb gestopt. Scheutjes met namen als staal en carbon, wol en nylon, namen waar pakkende verhalen achter zitten die in nauwe verbinding staan met het volkse leven. Die verhalen zijn er… ondanks dat de wielrennerij wars is van metershoge hekken, van als drempel opgeworpen grachten, van beveiligers en afgesloten kleedruimten, zijn er nog vele verhalen en achtergronden onbekend. Ik vind ze graag en maak ze voor u inzichtelijk, over de topper, de amateur, de supporter en de manager maar ook over de dame die voor het eerst op een racefiets stapt om een half jaar later twaalfhonderd kilometer te gaan fietsen voor een goed doel. En achter het boek van die dame dat in november uitkomt, vechten andere onderwerpen om voorrang en ruimte in mijn agenda. Mijn tijd wordt steeds schaarser, langzaam moet ik mijn wekker maar weer gaan zetten, anders vergeet ik helemaal naar bed te gaan. Ja, voor mijn eigen persoon kan ik de uitspraak van Klaas Knot bevestigen: ik ben uit de recessie, ik heb weer ideeën genoeg. Nu nog zien te verkopen!


John van Ierland, 10 oktober 2013


verhalen