John van Ierland

WOORDMAGIE

Ik ben een kind van de stad, nu weer druk bezig met het herontdekken van haar hotspots om ze ook anderen te tonen tijdens een mooie fietstocht. Ze openen mijn ogen wederom en doen me op mijn tussenstop even dagdromen.

De milde regen zingt in de bomen, wast het stof van de straatplavuizen, ritselt door de bladeren en ruist door de binnenstadse pleinen de dampende aarde bevruchtend. Hij springt door de straat en roffelt op de ruit, op de kleine ruit van het petieterige café dat ’t Begijntje heet. De glimmende kranen spiegelen er het blauwe boezeroen van de kastelein achter de tap­kast. Warm is hier het leven en schoon.

Mijn anders zo bezige ziel suddert soezend diep in mijn lijf. Ik hoor de gesprekken links en rechts van me, ik hoor de woorden, maar toch weer niet.

“C'est le ton qui fait la musique.”

Het is de sfeer in een omgeving die me aan het peinzen zet. Nee, aan het peinzen niet, want ik voel alleen, ik ontvang slechts de gulheid van hemel en aarde, het wondere samenzijn van mensen en dingen. De regen lekt langs het raam en onder de overkapping van de winkel aan de overkant omhelst een meisje met druipende haren haar jongen. Wat is de liefde? Een goddelijke spijs, het levens­elixer, en verliefdheid is de naam van de driftige wijn aan die maaltijd.

Ik gewaar me als op een rondreis door het Brabantse land, dat ooit een dichter heeft genoemd als moederlijk en gul en rond en zo jubelend alsof er geen bitterheid bestaat op deze grond! Ik ben verliefd geworden op Breda. Dat is geen wonder, want er zijn zoveel lieve dingen in de goede Baroniestad. Hoe licht laat je je hart niet gaan op een van de drukke terrasjes die de Grote Markt omzomen? Hoe makkelijk verlies je jezelf niet tussen het beeld van Jan Strube en het statige godshuis uit de zestiende ­eeuw, als uit de grote toren de dartelende klokkenkinderen het plein opbuitelen? Een verloren man ben je wanneer je over de Havermarkt langs de Haven loopt - de Mark - die ontspringt uit hemelse bronnen.

 

Ik moet weer op pad, weer of geen weer, ik moet nog veel ontdekken; Breda is zoals een waterlelie schitterend kan bloeien in een klein en onbekend ven.

In april toon ik u fietsend de hotspots… u fietst toch mee!

 

John van Ierland, 11 december 2013 (11-12-13)

 

 

 

 

 

 

Fietsend verliefd

worden op Breda...

 

Terug naar overzicht verhalen

Copyright Woordmagie 2017