John van Ierland

WOORDMAGIE

Vaak sprak ik met mijn vader, Frits van Ierland, oud voetballer van NAC en in 2001 overleden, over zijn voetbaljaren. Heroïsche verhalen met grote clubs en dito spelers passeerden dan de revue. Eén ervan werd steevast door hem bestempeld als de allergrootste. Viel zijn naam dan begonnen mijn vaders blauwe ogen te fonkelen, dan ging hij rechtop zitten en sprak met veel bewondering en ontzag over de wedstrijden tegen hem. Wedstrijden tegen de meester, tegen Johan Cruijff. Ik vroeg er graag naar en kreeg dan weer zo’n geweldig verhaal als antwoord:

 

“Ja, John, ik heb tegen hem gespeeld, dat koester ik, vergeet ik nooit. Het was in mijn tijd bij NAC, verschillende keren in de jaren zestig. Moeilijke wedstrijden, niet door de strijd zelf, maar door mijn ontzag voor hem. Ik wilde daar niet aan toegeven, ik wilde daar boven staan. Dat lukte me maar met veel moeite. Ik was de verdediger en hij de aanvaller, mijn directe tegenstander. Ik was bot, hard, recht door zee en niets ontziend. Hij was scherp, soepel, meester der slaloms en kapbewegingen en zag altijd een andere mogelijkheid. Tegen die voetballer moest ik me zien te wapenen. Maar hoe, in vredesnaam hoe? Die twijfel, dat respect, misschien een beetje wanhoop… ik mocht dat niet laten merken. Het zou me op een onoverbrugbare afstand zetten, nooit meer in te halen en dus bij voorbaat al een verloren strijd. Dat mocht niet gebeuren, ik moest me daarom naar een hoger niveau tillen. Ik zocht hulp want de wedstrijden tegen die linksbuiten waren zo moeilijk. Ik kreeg vele tips, de een vertelde me dat hij steeds buitenom wilde en ik dus aan de buitenkant moest dekken. De ander vertelde me dat hij binnendoor zou snijden, en ik moest hem dus aan de binnenkant staande houden. Ieder had een ander verhaal, niemand wist het, hij was onnavolgbaar. En tegen zo iemand moest ik voetballen. Uiteindelijk besloot ik hem op mijn eigen manier aan te pakken, met karakter en felheid.

Voorafgaand aan het duel was ik in de kleedkamer al aan het briesen, trappen tegen deuren en muren. Met mijn handen overal op rammen. Ik was mezelf flink aan het opnaaien. In de catacomben, als het belletje had gerinkeld en we het veld op moesten, stond ik al schouderduwen tegen hem te geven, lichte tikjes tegen zijn been, zijn enkel. Ik moest met een voorsprong het veld opgaan. Hij was nog niet zo oud, dat was mijn kans, ik moest hem te kennen geven tegen wie hij die middag zou spelen. Pure intimidatie, maar niet over de lijn… nee daarvoor was mijn respect veel te groot. Hoewel hij dat niet mocht weten.

 

En dan eindelijk begon de echte wedstrijd. Het was 19 november 1967, we speelden thuis tegen Ajax voor de competitie waarin we stroef draaiden. Tegen de koploper stunten zou wel eens voor de ommekeer kunnen zorgen. Het was koud, de ondergrond was anders, het had gesneeuwd, het veld was zwaar zoals dat heet. Meer kans voor de harde werker dacht ik. Maar ik had het mis, het leek of hij het niet bemerkte, over de sneeuw heen zweefde. Het was de vijfenzestigste minuut, hij had de bal weer eens en dreef hem op naar de linkerzijde van ons strafschopgebied. We stonden goed opgesteld. Links Nico Rijnders, daarnaast stond ik, rechts van mij Ati Graaumans en iets verder, geheel rechts als extra slot op de deur, Jan van Gorp. We hadden hem, dachten we. Maar dan ineens… een beweging naar rechts… en vier man op het verkeerde been. Hij stond voor het doel, mogelijkheid tot schieten… hoe kan dat?

We verloren die wedstrijd met maar één tegen nul, tegen het grote Ajax. We boden goed tegenstand, meer konden we niet, alleen maar tegenhouden. Het is een van die keren dat ik tegen hem speelde, dat ik me moest opladen, veel meer dan tegen anderen, om tegenstand te kunnen bieden. Ik wilde het hem niet laten merken, maar man… wat had ik respect voor hem. De grootste voetballer tegen wie ik ooit heb gespeeld, en wat ben ik daar trots op: Johan Cruijff.”

 

Op donderdag 24 maart 2016 is Johan Cruijff op 68-jarige leeftijd overleden. Onze grootste voetballer aller tijden. Ik ben er verder stil van. Rust in vrede Johan.

 

John van Ierland, 24 maart 2016

 

 

 

Een wedstrijd tegen

Johan Cruijff

 

Terug naar overzicht verhalen

Copyright Woordmagie 2017